Quatre Mains

Quatre Mains

In Quatre Mains zetten we vier performers op scène. 
Elk van hen creëert een korte solo die ze zelf brengen. De vier solo’s worden na elkaar, als één evenement, gepresenteerd. Resultaat zijn vier onderling erg verscheiden, maar stuk voor stuk boeiende ‘handschriften’, vier persoonlijke artistieke verhalen die een inkijk geven in vier fascinerende werelden.

Voor QUATRE MAINS ed. 2015 prikten we een inhoudelijk thema vast: de relatie vader-zoon. 

Onder de noemer Vader & Zn presenteren we een artistieke reflectie op de pijnplekken, de (ogenschijnlijke) onvoorwaardelijkheid, de verzengende liefde, de verwarrende kronkels van het vader-zoon-zijn, en dit door twee bijzondere kunstenaars:

** videast Pascal Poissonnier  **
** acteur/auteur Jan Sobrie  **

Hun werk zal telkens gekoppeld worden aan een korte solo van enerzijds Pascals zoon Mauro en anderzijds Jans vader Johan. Een theatrale brief, een treffende monoloog, een filmische impressie… De keuze is aan hen, de verrassing voor u.      
 

VAN/MET: Jan & Johan Sobrie
VAN/MET: Pascal & Mauro Poissonnier (gecoacht door Dominique Collet)

++  JAN SOBRIE, zoon van Johan
acteur, regisseur, theaterauteur

Schreef voor KOPERGIETERY o.a. de solovoorstelling Titus en Remember me (samen met Geert Vandyck). Samen met Peter Monsaert creëerde hij Fimosis en Hola Que Tal voor Theater Antigone. Voor Enkele reis en Zolderling (BRONKS en Theater Antigone) werkte hij samen met Joris Van den Brande. Momenteel speelt hij in Bekdichtzitstil (Theater Artemis & Theater Antigone) en gaat Menskes (4Hoog, creatie met Tom Dupont) verder op tournee. Voor televisie vertolkte hij een hoofdrol in de dramaserie Zuidflank (VTM).

Erfde van zijn vader de “rare, onverklaarbare gewoonte om zijn vest aan te houden als hij ergens op bezoek gaat. Dan zeggen de mensen altijd : Allé ..., doet uw vest uit!”

++  PASCAL POISSONNIER, vader van Mauro en Fons
filmmaker, occasioneel performer, docent

Regisseur/producer van diverse pubs, reportages, videoclips & films.  Werkt samen met productiehuis Savagefilm, wat resulteerde in de documentaire films ‘Walking back to happiness’ en ‘No comment’. Doceert documentaire film aan kunstopleidingen. Het werk van Pascal kan worden omschreven als waarachtig en ontdaan van alle ballast. Centraal staat steeds het menselijke en de dualiteit van dat menselijke bestaan.

Gaf door aan zoon Mauro “een paar vergroeide tenen, zijn donkere droevige blik, een leerstoornis, … heel veel eigenlijk. Het lastige met dit soort van vergelijkingen zit hem in het fragmentarische ervan. Je kan het nooit voor de honderd procent echt benoemen."