Het kerngezin

Naast een grote grijze koeltoren staat een klein, krakkemikkig huis. 
Hier woont Het Kerngezin. 
Niet omdat ze een klassiek ‘kerngezin’ vormen - met een mama en een papa, een zoontje en een dochtertje - maar omdat ze vlak naast een kerncentrale wonen. In feite is in dit kerngezin ‘de kern’ precies wat zoek is. Misschien verlopen de gesprekken aan tafel daarom zo moeizaam. 
Alsof niemand nog een gemeenschappelijke taal vindt om in te spreken. Alsof ze allemaal in een ander huis leven, stuk voor stuk verstrikt in hun eigen hoofdstukken. De gezinsleden cirkelen als verdwaalde atomen in onzekere banen rond de eettafel, op zoek naar hun plaats in deze vreemde, hoogradioactieve constellatie.

Sommigen aan tafel spreken van ‘een nieuw begin’. 
Anderen hebben het over een ’nucleaire ramp’.
Maar is er na zo’n catastrofe ook geen ruimte voor vreemde mutaties? Voor nieuwe vormen en verbindingen? 
En is er eigenlijk wel sprake van een ramp, als het oude verdwijnt en er plots weer plaats is voor wat we niet kennen?

Met ‘Bambiraptor’ en ‘Infinity Forever’ toverden Jonas Baeke en Mats Vandroogenbroeck het theater om tot de kolkende en kleurrijke verbeel-
dingswereld van een kind in crisis. In deze nieuwe voorstelling willen ze niet langer in één, maar in meerdere hoofden binnenkijken, van verschillende leeftijden bovendien! 
Samen met Mieke Verdin, Marjan De Schutter, Armin Mola en een jonge speler van tien bestormen ze de grote scène als ‘Het Kerngezin’: 
een zelfverklaarde familie op zoek naar verbinding en intimiteit.

De dode grootmoeder en de gescheiden ouder, 
het kind uit een vorige relatie en het geadopteerde huisdier, 
de nieuwslezer, het nieuwe lief, 
de alleenstaande buurjongen en de kamerplant: 
allemaal leven ze in een andere wereld die ze soms halsstarrig proberen bewaken, en vaak noodgedwongen met elkaar moeten delen. 
Al botsend, bevend en blaffend vragen ze zich allemaal af: 
hoe eenzaam kan je worden in het samenzijn, 
en hoe verenigd ben je samen apart?